Meer individualisering en romantiek in de homo/hetero relatie.

In de 21e eeuw is de thematiek van de homo-hetero relatie nog onverminderd actueel, ondanks (en deels ook juist dank zij) de ontwikkelingen die zich in onze samenleving op het gebied van opvattingen over relaties voordoen. Zo is de emancipatie van homoseksuele mannen en lesbische vrouwen flink toegenomen en is bijvoorbeeld het homo-huwelijk nu officieel erkend. Daarmee is een grote stap vooruit gezet, hoewel de emancipatie van homoseksuelen nog niet is voltooid. Homoseksualiteit is nog lang niet altijd vanzelfsprekendend en er wordt nog steeds gediscrimineerd. Er zullen daarom nog steeds mannen en vrouwen zijn die ondanks hun homoseksuele gevoelens een heteroseksuele relatie aangaan, omdat ze niet voor hun gevoelens uit durven te komen.

Op het gebied van relaties in het algemeen is er het nodige in beweging: mannen en vrouwen blijven zich verder emanciperen en zien zich zelf meer en meer als individu met eigen rechten en een eigen leven. Tegelijkertijd neemt de behoefte aan onderlinge verbondenheid tussen mensen steeds meer toe nu steeds meer traditionele kaders (bv.kerk) lijken weg te vallen. De intieme relatie tussen twee partners wordt hierdoor steeds belangrijker en aan een “goede relatie” worden steeds hogere eisen gesteld. De behoefte aan romantiek binnen relaties (wat dit ook precies ook moge inhouden) is groter dan ooit.

Ook partners in een homo-hetero relatie zijn aan al deze maatschappelijke invloeden onderhevig en krijgen het er niet makkelijker op: ook zij leven in een samenleving waarin het individualisme hoogtij viert, maar waarin tegelijkertijd ook het verlangen naar samenzijn en romantiek er bepaald niet minder op is geworden. Hierdoor komt de homo/heterorelatie meer dan ooit onder grote spanning te staan. Reden temeer om de homo/heterorelatie opnieuw uitgebreid aan de orde te stellen.

1. Mannen en vrouwen met een homo-heterorelatie.

Het zijn vaak alleraardigste mensen. De partners kunnen het zo op het eerste gezicht heel goed met elkaar vinden. Ze hebben hun rollen evenwichtig verdeeld en gaan leuk met hun kinderen om. Maar meestal weet niemand welke grote problemen beide partners hebben: ondanks hun heteroseksuele relatie heeft één van hen sterke homoseksuele gevoelens.

Soms houdt de homoseksuele partner dit verborgen voor de andere partner, maar vaak vechten ze allebei voor een goede oplossing van hun situatie. En dat vraagt nogal wat van beiden. Seksualiteit speelt daarbij uiteindelijk een beslissende rol. En ondanks alle vriendschap en liefde die beide partners vaak voor elkaar blijven voelen gaan de meesten uiteindelijk uit elkaar. Een homo-heterorelatie is en blijft voor beide partners meestal een te zware opgave. De verschillende individuele seksuele identiteit van beiden vormt daarbij een onoverkomelijk obstakel. Tòch kozen beiden indertijd voor elkaar en dat niet zonder reden.

Daarmee belandden zij in een uiterst complexe situatie.

Er zijn in Nederland heel wat homo-heterostellen. Zoals in de inleiding al werd aangegeven waren er in 1974 ongeveer 170.000 mannen en vrouwen met een heterorelatie waarbij minstens één van de partners zich in bepaalde mate aangetrokken voelde tot geslachtsgenoten. Het is onbekend of deze getallen nu nog gelden, recent onderzoek ontbreekt nagenoeg. Omdat de behoefte aan hulp bij mannen en vrouwen in deze situatie sinds die tijd niet minder is geworden (zie ook Hoofdstuk IV), mogen we aannemen dat er nog steeds veel mannen en vrouwen zijn die een homo-heterorelatie hebben.

Het mag dan gek klinken, maar in de ogen van de buitenwereld worden homo-heterostellen vaak als ideaal gezien: beide partners gaan kameraadschappelijk met elkaar om, dikwijls op een heel geëmancipeerde roldoorbrekende manier. Beiden verzorgen vaak het huishouden en de (eventuele) kinderen, beiden hebben vaak een baan buitenshuis. Het valt de buitenwereld op, omdat deze dingen zo zichtbaar zijn en omdat ze afwijken van het kennelijk toch nog erg traditionele patroon waarin de meeste man-vrouw stellen leven.

Veel homo-heterostellen hebben een stevige band met elkaar, ze hebben een sterk wijgevoel.

Er is veel ruimte voor onderlinge vriendschap. Misschien komt dat wel omdat de seksuele spanning die in veel gevallen in man-vrouw relaties aanwezig is hier dikwijls ontbreekt of minder op de voorgrond treedt. Homoseksuele mannen en vrouwen hebben door hun afwijkend rolgedrag al van jongs af aan geleerd om over zichzelf na te denken en met eigen gevoelens om te gaan. En ook al is de homoseksuele partner zich daarvan binnen een heterosituatie niet altijd zo bewust, tòch brengt hij of zij dikwijls een ànder rolpatroon in de relatie dan wanneer beiden heteroseksueel zouden zijn.

Met name heteroseksuele vrouwen voelen zich vaak erg aangetrokken tot homoseksuele mannen, omdat deze meestal beter met eigen gevoelens om hebben leren gaan dan heteromannen en hierdoor meer in staat zijn zich in de belevingswereld van vrouwen in te leven. Dit is ook logisch: als je homoseksueel bent ben je in deze samenleving gedwongen om over jezelf na te denken en denk je na over je eigen identiteit.

Als je homo bent wijk je af van de meerderheid. En dat verhoogt” je bewustzijn. Veel homoseksuele mannen begrijpen vrouwen beter dan hun heteroseksuele seksegenoten. Beide groepen, homoseksuelen en vrouwen staan, historisch gesproken, ook dicht bij elkaar. Beide groepen zijn lange tijd gediscrimineerd. Ook zijn er voorbeelden van homo-heterostellen waarin de lesbische vrouw en de heteroseksuele man een sterke band met elkaar hebben.

Kortom: prachtig toch, zo’n sterke band? Een homo-heterorelatie is echt een relatie om jaloers op te zijn! De volgende uitspraak is in dit verband veelzeggend: “Jullie hebben een veel sterker saamhorigheidsgevoel dan wij” (heterostel over een bevriend homo-heterostel).

Toch staat vrijwel niemand er bij stil dat homo-heterostellen vaak grote problemen hebben.

Vrijwel niemand is daarvan op de hoogte. Dat is ook verklaarbaar. Aan kameraadschap en vriendschap is er in de homo-heterorelatie dikwijls geen gebrek. Niemand denkt dan aan relatieproblemen.

En tòch gaan heel veel homo-heterostellen op den duur uit elkaar. Dit heeft te maken met het feit dat de seksuele identiteit de basis is voor een intieme relatie. Dit gevoel is de laatste tientallen jaren vooral bij homo’s en lesbiennes steeds sterker geworden (hetero’s hadden dit gevoel al veel langer, maar dachten daar niet zo bewust over na, omdat heteroseksualiteit zo vanzelfsprekend werd gevonden en er daarom eigenlijk niet zoiets bestaat als een “heteroseksuele identiteit”). En wat een basis voor een relatie is, wordt bij homoheterostellen dikwijls tevens het breekpunt. Iemands seksuele identiteit is voor de buitenwereld niet direct zichtbaar. Van een man-vrouwrelatie wordt (onbewust) verondersteld dat deze gebaseerd is op wederzijdse seksuele aantrekkingskracht. Het begrip seksuele identiteit is daarbij niet eens een onderwerp.

En wie verwacht er van manvrouwstellen nou dat er sprake is van een homoseksuele identiteit van één van de betrokken partners? Zelfs voor de betrokkenen zelf komt dit feit dikwijls nog als een donderslag bij heldere hemel, zeker voor de heteroseksuele partner.

Geef een reactie